ஒரு ஓக் மரத்தில் வசித்து வந்த ஒரு வயதான ஆந்தை, தன்னைச் சுற்றி தினமும் நடக்கும் பல விஷயங்களைக் கண்டது.
ஒரு முறை, ஒரு வயதானவருக்கு ஒரு கனமான கூடையைச் சுமக்க உதவும் ஒரு சிறுவனை ஆந்தை கண்டது.
மற்றொரு முறை, ஒரு சிறிய பெண் தன் தாயிடம் கத்துவதை ஆந்தை கண்டது. வயதான ஆந்தை ஒவ்வொரு நாளும் நிறைய விஷயங்களைப் பார்த்தது, ஆனால் அவள் பார்த்ததைப் பற்றி எதுவும் சொல்லவில்லை.
நேரம் செல்லச் செல்ல, ஆந்தை குறைவாகப் பேசத் தொடங்கியது, ஆனால் இது அவளுக்கு நன்றாகக் கேட்க வைத்தது. இப்போது மரங்களின் அருகே நடந்து செல்லும்போது மக்கள் என்ன சொல்கிறார்கள் என்பதை ஆந்தையால் கேட்க முடிந்தது.
ஒரு நாள், ஒரு பெண் தன் வேலியைத் தாண்டி ஒரு யானை குதிப்பதைக் கண்டதாக வேறொருவரிடம் சொல்வதைக் கேட்டது. மற்றொரு நாள், ஒரு இளைஞன் தான் சரியானவன் என்றும், தன் வாழ்க்கையில் ஒருபோதும் தவறுகள் செய்யவில்லை என்றும் பெருமையாகப் பேசுவதை ஆந்தை கேட்டது.
ஒவ்வொரு நாளும், வயதான ஆந்தை குறைவாகப் பேசியது, அதிகமாகக் கேட்டது. மெதுவாக, அவள் ஞானியாகி, ஞானி ஆந்தை என்று அறியப்பட்டாள்.
கதையின் நீதி: குறைவாகப் பேசுவதும் அதிகமாகக் கேட்பதும் உங்களை ஞானியாக ஆக்குகிறது.
Daily Program
