எதுவும் இங்கு குறை அல்ல!


ஆல் ரவுண்டரான சேகர் நாயக் (இந்திய பார்வையற்றோர் கிரிக்கெட் அணியின் கேப்டன்) 1986 இல் கர்நாடகாவின் ஷிமோகா மாவட்டத்தில் பிறந்தார். அவர் பொருளாதார ரீதியாக பலவீனமான மற்றும் குறைந்த சலுகை பெற்ற குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர். விளையாட்டில் அவர் கொண்டிருந்த ஆர்வம் அவரது சமூகத்தால் ஆதரிக்கப்படவில்லை, ஆனால் பெரும்பாலும் அவர் கோபமடைந்தார். சுமார் 8 ஆண்டுகள் (1986-1994) அவர் முழு குருட்டுத்தன்மையால் அவதிப்பட்டார். 1994 ஆம் ஆண்டில், தற்செயலாக அவர் ஒரு கால்வாயில் விழுந்தார், மறுநாள் கண் பரிசோதனை முகாம் அவரை பெங்களூருக்கு அழைத்து வந்தது, பின்னர் அவருக்கு அறுவை சிகிச்சை செய்யப்பட்டது. அவரது பாட்டி இதேபோன்ற கோளாறால் அவதிப்பட்டதால் அவரது குடும்பத்தில் மரபணு மாற்றப்பட்ட அம்சமாக குருட்டுத்தன்மையைக் காணலாம். 1996 இல் அவர் "ஸ்ரீ ஷரதா தேவி" என்ற குருட்டுப் பள்ளியில் சேர்ந்தார், அவர் கிரிக்கெட் விளையாடத் தொடங்கிய ஷிமோகா. 1997 ஆம் ஆண்டில், அவர் தனது கிரிக்கெட் வாழ்க்கையை வடிவமைப்பதில் பணியாற்றத் தொடங்கினார், பின்னர் 1998 இல் "மாநில அளவிலான போட்டிகளுக்கு" தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார். அவரது பெற்றோர் ஒருபோதும் கிரிக்கெட்டை நோக்கிய அவரது விருப்பங்களை ஊக்குவிக்கவில்லை, அவரது தந்தை அவரை மிகவும் பாதுகாப்பவர், அவரது கல்வி சாதனைகளுக்கு அப்பால் அவரது தாயார் ஒருபோதும் நினைத்ததில்லை.

நான் பிறப்பால் முற்றிலும் பார்வையற்றவன். 1994 ஆம் ஆண்டில், நான் ஒரு கால்வாயில் விழுந்தேன். அது உண்மையில் என் வாழ்க்கையின் ஒரு திருப்புமுனையாகும். "எது நடந்தாலும், நன்மைக்காக நடக்கிறது" என்ற பழமொழி இங்கே என் விஷயத்தில் நிரூபிக்கப்பட்டுள்ளது என்று நான் நினைக்கிறேன். அதிர்ஷ்டவசமாக, அதே நேரத்தில் சிலர் பெங்களூரிலிருந்து எங்கள் ஊரில் ஒரு கண் முகாமுக்கு வந்திருந்தனர். நான் ஒரு கண் பரிசோதனைக்கு உட்படுத்தப்பட்டேன், என் விழித்திரை நல்ல நிலையில் இருந்ததால் என் பார்வையை திரும்பப் பெற முடியும் என்று அவர்களிடமிருந்து தெரிந்துகொண்டேன். என் கண் அறுவை சிகிச்சை செய்ய பெங்களூருக்குச் செல்லும்படி அவர்கள் என் அம்மாவிற்கும் எனக்கும் அறிவுறுத்தினார்கள். அறுவை சிகிச்சை வெற்றிகரமாக இருந்தது, எனது வலது கண்ணுக்கு 60% பார்வை கிடைத்தது, ஆனால் எனது இடது கண்ணுக்கு எதுவும் செய்ய முடியவில்லை.

பார்வையற்றத்தன்மை என் குடும்பத்தை ஒருவிதமாக பாதித்தது. என் அம்மாவும் அவருடைய  நான்கு சகோதரிகளும் குருடர்களாக இருந்தார்கள். என் தாய்வழி தாத்தாவும் பார்வையற்றவராக இருந்தார். அந்த நேரத்தில், என்னைச் சுற்றியுள்ள வண்ணமயமான உலகத்தைப் பார்த்து நான் கொண்டாட முடியும், எனக்கு அதிர்ச்சியூட்டும் ஒன்று காத்திருந்தது. எனக்கு பார்வை கிடைத்த மூன்று மாதங்களுக்குப் பிறகு, என் அப்பா காலாவதியானார். நான் பிறப்பால் முற்றிலும் குருடனாக இருந்ததால் என் அப்பா என்னைப் பற்றி மிகவும் பாதுகாப்பாக இருந்தார். அவர் என்னை பள்ளி அல்லது விடுதிக்கு அனுப்ப ஒருபோதும் தயாராக இல்லை. என்னுடன் தங்குவதன் மூலம் என்னை எப்போதும் பாதுகாக்க அவர் விரும்பினார். ஷிமோகாவில் (இந்தியாவின் கர்நாடகாவில் ஒரு மாவட்டம்) 'பார்வையற்றோருக்கான ஸ்ரீ ஷரதா தேவி பள்ளி' என்ற பெயரில் ஒரு பார்வையற்ற பள்ளி இருந்தது. என் அம்மா என்னை அந்த பள்ளியில் சேர்க்க விரும்பினார். நான் முற்றிலும் பார்வையற்றவனாக இருந்தபோது, ​​என் அம்மா என்னை அருகிலுள்ள பள்ளிக்கு அழைத்துச் சென்று வகுப்பறையில் உட்கார்ந்து கேட்கச் செய்வார். ஒவ்வொரு நாளும் பள்ளி முடிந்தவுடன், அவர் உடனடியாக வந்து என்னை வீட்டிற்கு அழைத்துச் செல்வது வழக்கம். ஆனால் அது மிகவும் பயனுள்ளதாக இல்லை. ஏனெனில் என்னால் எதையும் புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை. என் அப்பா இறந்து ஒன்றரை ஆண்டுகள் கழித்து, அம்மா என்னை அந்த பார்வையற்றோர் பள்ளியில் சேர்த்தாள். இது மிகவும் தாமதமாக இருந்தாலும், நான் ஒருபோதும் வருத்தப்படவில்லை. இது 1997 ஆம் ஆண்டில், எனக்கு 11 வயதாக இருந்தபோது, ​​முதலாம் வகுப்பில் நுழைந்தேன். நான் கிரிக்கெட் விளையாடத் தொடங்கிய நேரம் அது. எனது பள்ளியில் இருந்து விக்கெட் கீப்பராக மாநில அளவில் விளையாடினேன்.

என் அம்மா பிறப்பால் குருடாக இருந்ததால், அவருக்கு  கிரிக்கெட் பற்றி தெரியாது. இன்னும், நான் என் அம்மாவிடம் சென்று கிரிக்கெட் விளையாடுவதற்கான எனது விருப்பத்தை பகிர்ந்து கொண்டேன். நாங்கள் ஒரு கிராமத்தில் இருந்தபோது, ​​படிக்காத பல குழந்தைகள் இருந்தனர். அவர்கள் எப்போதும் குருட்டுத்தன்மையை கேலி செய்வார்கள். அவர்களுடன் விளையாட அவர்கள் என்னை ஒருபோதும் அனுமதிக்கவில்லை. இந்த சம்பவங்கள் அனைத்தும் என் அம்மாவுக்கு மனஉளைச்சலை ஏற்படுத்தின.

அவள் என்னை ஒரு பள்ளியில் சேர்த்ததாகவும், தன் கடமையைச் செய்ததாகவும் சொன்னாள். இப்போது, ​​என் வாழ்க்கையை வாழ ஒரு வழியைக் கண்டுபிடிப்பது என் பொறுப்பாக இருந்தது. "நீங்கள் கிரிக்கெட் விளையாட விரும்புகிறீர்கள் என்று சொன்னீர்கள், இந்தத் துறையிலும் நீங்கள் ஏதாவது சாதிக்க வேண்டும்" என்பது அவளுடைய வார்த்தைகள், என் வாழ்நாளில் என்னால் மறக்க முடியாது. வாழ்க்கை சவாலானது, அது எப்போதும் அப்படியே இருக்கும். நான் வாழ்க்கையின் சவாலை ஏற்றுக்கொண்டேன், வெற்றி பெறுவதைத் தவிர வேறு வழியில்லை. எனது பெயரை நாடு தழுவிய அளவில் அடையக்கூடிய ஒன்றை நான் செய்ய வேண்டும் என்று நினைத்தேன். அப்போது 12 வயது சிறுவனாக இருந்தேன், சிந்தித்து முடிவுகளை எடுக்கும் திறன் எனக்கு இருந்தது. படிப்பை விட எனக்கு கிரிக்கெட்டில் அதிக ஆர்வம் இருந்தது. எனது சோதனைகள் / தேர்வுகளின் போது கூட நான் கிரிக்கெட் பார்ப்பேன். இது எப்போதும் எனது முதல் முன்னுரிமையாக இருந்தது.

போட்டிகளின் போது எனது அணியினருடன் ஒவ்வொரு கணத்தையும் நான் ரசித்தேன். நான் எப்போதும் என் எதிர்காலத்தை கற்பனை செய்வேன், பல கனவுகளைக் கொண்டிருந்தேன். அவை அனைத்தையும் சாதிக்கும் நம்பிக்கை கூட எனக்கு இருந்தது. நான் எப்போதும் கிரிக்கெட்டை நேசிக்கிறேன், அதை எப்போதும் செய்வேன். கிரிக்கெட்டின் இந்த திறமையை என்னுள் ஊக்கப்படுத்த என்னைச் சுற்றி யாரும் இல்லை. ஆனால் எங்கள் உடற்கல்வி பயிற்சியாளரால் எங்கள் பள்ளியில் வழங்கப்பட்ட பயிற்சியை என்னால் மறக்க முடியாது. நான் பேட்டிங் செய்யும் போது அவர் பின்னால் ஒரு நீண்ட குச்சியுடன் நின்று கொண்டிருந்தார். நான் பந்துகளை தவறவிட்ட அல்லது மோசமாக விளையாடிய தருணம், அவர் என்னை அந்தத் குச்சியால் அடிப்பார். அவரது அடிதடிகளிலிருந்து தப்பிக்க, மிக முக்கியமாக என் அம்மாவுக்கு நான் கடினமாக உழைக்க ஆரம்பித்தேன். இறுதியில் என் கிரிக்கெட் விளையாட்டு திறனை மேம்படுத்தினேன். கிரிக்கெட் எப்போதும் என் எண்ணங்களை ஆக்கிரமிக்கும். மாநில மட்டத்திலும் விளையாடினேன். 2000 ஆம் ஆண்டில், மண்ட்யாவில் ஒரு போட்டி இருந்தது, அதில் நான் 46 பந்துகளில் 136 ரன்கள் எடுத்தேன்.

நான் கர்நாடக அணிக்கு தேர்வு செய்யப்பட்டேன். பின்னர் 15 முதல் 20 நாட்கள் பயிற்சி முகாமில் கலந்து கொள்ள எனக்கு வாய்ப்பு கிடைத்தது. என் வாழ்க்கையில் இதற்கு முன் இதுபோன்ற ஒரு முகாமில் நான் கலந்து கொள்ளவில்லை. இது மிகவும் கடினமாக இருந்தது, நான் கிரிக்கெட் விளையாடுவதில்லை என்று உணர ஆரம்பித்தேன். இது மிகவும் கடினமாக இருந்தது. அதிகாலை 5.30 மணிக்கு நாங்கள் எழுந்திருக்க வேண்டியிருந்தது. நான் என்னை ஊக்கப்படுத்தத் தொடங்கினேன், அது எவ்வளவு கடினமாக இருந்தாலும் அதைச் செய்ய வேண்டும் என்று சொன்னேன், ஏனெனில் இது என்னுடைய கனவு மட்டுமல்ல, என் அம்மாவின் கனவும் கூட. பின்னர் நான் தொடக்க பேட்ஸ்மேனாக கர்நாடக அணிக்கு (தென் மண்டலம்) தேர்வு செய்யப்பட்டேன். 2000 ஆம் ஆண்டில் பெல்காமில் ஒரு போட்டி இருந்தது, அதில் கர்நாடகா மற்றும் கேரள அணிகள் இறுதிப் போட்டியில் மோதின. நான் ஒரு அரங்கத்தில் விளையாடியது அதுவே முதல் முறை. ஒருநாள் போட்டியில் நான் 249 ரன்கள் எடுத்தேன். நான் முன்பு கூறியது போல், கிரிக்கெட் துறையில் ஏதாவது சாதிக்க என் அம்மா என்னிடம் கேட்டிருந்தார். அவர் சொன்ன 6 மாதங்களுக்குப் பிறகு, அவர் மரணமடைந்தார். ஜனவரி 2, 1998 அன்று,  என் வாழ்க்கையின் மிகவும் அதிர்ச்சியூட்டும் நாட்களில் ஒன்றாகும், மேலும் என் அப்பா 1994 ஆம் ஆண்டில் மரணமடைந்தார். அதாவது எனக்கு பார்வை கிடைத்த 3 மாதங்களுக்குப் பிறகு. என் அம்மா மரணமடையும்போது எனக்கு 12 வயதுதான். எனது பெற்றோருக்கு நான் ஒரே மகன். என்னை ஆறுதல்படுத்தக்கூட யாரும் இல்லாததால் நான் முற்றிலும் உடைந்துவிட்டேன். என் அம்மா குருடராக இருந்தபோதிலும், அவர் பண்ணைகளுக்குச் சென்று எனக்கு உணவளிக்க வருமானம் ஈட்டுவார். எனது பள்ளி எனது வீட்டிலிருந்து 9 கி.மீ தூரத்தில் இருந்தது. பஸ் டிக்கெட்டுகளில் செலவழிக்கப்படும் பணத்தை மிச்சப்படுத்தவும், எனக்கு ஒரு பாக்கெட் பிஸ்கட் வாங்கவும் அவர் என் பள்ளிக்கு நடந்து வந்தாள். அவர் என்னை மிகவும் நேசிக்கிறார். ஏப்ரல் மற்றும் மே மாதங்களில், ஒவ்வொருவரும் தங்கள் பெற்றோருடன் தங்கள் ஊருக்குச் செல்வது வழக்கம், ஆனால் எனக்கு யாரும் இல்லை. நான் மிகவும் சோகமாக உணர்ந்தேன், நான் மிகவும் விரக்தியடைந்தேன். என் பெற்றோர் இருவரையும் என்னிடமிருந்து பறித்ததால் நான் கடவுள் மீது மிகுந்த கோபமடைந்தேன். எனக்கு எந்தவிதமான கவனிப்பாளரும் இல்லை. நான் என்னை கவனித்துக் கொள்ள வேண்டியிருந்தது. அந்த வயதில் பெற்றோர் இல்லாத வாழ்க்கையைப் பார்ப்பது கிட்டத்தட்ட சாத்தியமற்றது. சில ஆண்டுகளாக என் மாமா என்னை 15 நாட்களுக்கு தனது வீட்டிற்கு அழைத்துச் செல்வார். எனது தரம் 5 முதல், இரண்டு மாத விடுமுறையை அங்கேயே செலவிட ஆரம்பித்தேன். அந்த இரண்டு மாதங்களில் நான் பண்ணை வயல்களில் வேலை செய்தேன்.

2001 ஆம் ஆண்டில், 18 வயதுக்குட்பட்ட கிரிக்கெட் போட்டி  ஐதராபாத்தில் நடந்தது. இது என் வாழ்க்கையின் மற்றொரு படியாக இருந்தது. அங்கு எனக்கு தொடர் நாயகன் விருது கிடைத்தது. இது ஒரு நன்மையாகச் சேர்க்கப்பட்டு, உலகக் கோப்பை 2002 க்கான எனது தேர்வில் பெரும் பங்கு வகித்தது. உலகக் கோப்பையில், ஆஸ்திரேலியா மற்றும் ஸ்ரீலங்காவுக்கு எதிரான இரண்டு முறை ஆட்ட நாயகன் விருது எனக்கு வழங்கப்பட்டது. இந்திய அணி அப்போது அவ்வளவு வலுவாக இல்லை, எனவே அரையிறுதிக்கு மட்டுமே செல்ல முடிந்தது. அப்போது கிரிக்கெட் அவ்வளவு பிரபலமாக இல்லை. 2003 ஆம் ஆண்டில், கிரிக்கெட் உலகக் கோப்பை நடந்து கொண்டிருந்தது. என்னை ஊக்குவிப்பதற்காக என்னை தென்னாப்பிரிக்காவுக்கு அழைத்துச் செல்வதாக பிலிப்ஸ் ஒம்பனி உறுதியளித்தார். அவர்கள் எனது பாஸ்போர்ட்டையும் தயார் செய்தார்கள். ஆனால் அவர்கள் என்னை ஒருபோதும் அழைத்துச் செல்லவில்லை. 2004 ல் நாங்கள் பாகிஸ்தானுக்கு வந்திருந்தோம். எங்கள் அணி வெளிநாடு சென்றது இதுவே முதல் முறை. நாங்கள் பாகிஸ்தானுக்கு எதிராக 5 போட்டிகளில் விளையாடினோம். அவர்கள் தொடரை வென்றனர். ராவல்பிண்டிக்கு அருகில் சேக்பூர் என்று ஒரு இடம் இருக்கிறது, அங்கு நான் பாகிஸ்தானுக்கு எதிராக 198 ரன்கள் எடுத்தேன். அதுவே எனது அதிகபட்ச சர்வதேச மதிப்பெண். 2005 ஆம் ஆண்டில் பாகிஸ்தான் இந்தியாவுக்கு வந்திருந்தது. டெல்லியில் எங்களுக்கு ஒரு தொடர் இருந்தது. அங்கு நான் மீண்டும் ஆட்ட நாயகனைப் பெற்றேன்.

2006 ஆம் ஆண்டில் கர்நாடக அணியைச் சேர்ந்த ஒரே நபர் நான், இந்திய அணிக்காக விளையாடத் தெரிவு செய்யப்பட்டேன். அதே ஆண்டில் எனக்கு "சிறந்த பேட்ஸ்மேன்", "தொடரின் நாயகன்" மற்றும் மூன்று "ஆட்ட நாயகன்" விருதுகள் வழங்கப்பட்டன. பின்னர் 2007 இல் இங்கிலாந்தில், "மேன் ஆப் த மேட்ச்" விருதை இரண்டு முறை வென்றேன். 2010 ஆம் ஆண்டில், நான் பார்வையற்றோருக்கான இந்திய கிரிக்கெட் அணியின் கேப்டனாக தேர்வு செய்யப்பட்டேன். 2012 ஆம் ஆண்டில், பார்வையற்றோருக்கான முதல் டி 20 உலகக் கோப்பைக்காக பாகிஸ்தான் அணி இந்தியாவுக்கு வந்தது. மொத்தம் 9 நாடுகள் அப்போது பங்கேற்றன. வெற்றி நம் இந்திய அணியின் ஆர்வத்திற்கு சரணடைந்த மறக்கமுடியாத தருணம் அது.

யாரும் வலுவாக இல்லை .. யாரும் பலவீனமாக இல்லை .. இது எல்லாம் நீங்கள் பார்க்கும் மற்றும் உணரும் விதத்தில் தான் உள்ளது. நம்மிடம் இல்லாததைக் குறித்து கவனம் செலுத்துவது நமக்கு வேதனையைத் தருகிறது .. ஆனால் நீங்கள் கையில் இருப்பதையும், அடுத்து என்ன செய்ய முடியும் என்பதையும் மையமாகக் கொண்டு பிஸியாக இருக்கும்போது, ​​உங்களிடம் இல்லாததைக் காண உங்களுக்கு நேரம் கிடைக்காது, இறுதியில் நீங்கள் எதைச் சுற்றி வருகிறீர்களோ,அது உங்களுக்கு கிடைக்கும்.. நேர்மறையாக இருங்கள் .. துணிச்சலோடு   எந்த ஒரு செயலையும் செய்யுங்கள்! வெற்றி நிச்சயமாக உங்களை தேடி வரும்!

Add new comment

1 + 1 =